صفحه نمایش های OLED در دهه 1990 تجاری سازی شدند. فناوری نمایشگر OLED ({2}}دیود ساطع کننده نور آلی) که به عنوان دیودهای ساطع نور آلی نیز شناخته میشود، نوع جدیدی از فناوری نمایشگر است که با خود-شورایی، زاویه دید گسترده، کنتراست بالا، مصرف انرژی کم و سرعت پاسخ بسیار سریع مشخص میشود. این فناوری برای اولین بار توسط Ching W. Tang در آزمایشگاه در سال 1979 کشف شد و اولین ماده موثری که میتوانست به عنوان یک دیود ساطع کننده نور آلی استفاده شود توسط آستن فراچتی و استیون ون سیمپسون در سال 1987 کشف شد. این کشف نقطه عطف مهمی در تحقیقات OLED محسوب میشود. با این حال، OLED برای اولین بار در سال 1990 مورد استفاده تجاری قرار گرفت، زمانی که شرکت ژاپنی پایونیر یک صفحه نمایش خودرو مجهز به پنل OLED را راه اندازی کرد و اولین کاربرد صفحه نمایش های OLED را در بازار نشان داد.
با گذشت زمان، فناوری OLED به توسعه ادامه داد و به تدریج به بلوغ رسید و شروع به حرکت به سمت تجاری سازی کرد. در اوایل دهه 2000، بازار برنامههای OLED به تلفنهای همراه، دوربینها، کنسولهای بازی دستی و سایر زمینهها، عمدتاً پانلهای کوچک- گسترش یافت.
پس از آن، OLED شروع به بلوغ کرد و به تدریج تجاری سازی شد. به خصوص در زمینه تلفن های همراه، کاربرد صفحه نمایش های OLED به تدریج افزایش یافته و به جریان اصلی فناوری نمایشگر مدرن گوشی های هوشمند تبدیل شده است.
علاوه بر این، توسعه بیشتر فناوری OLED شامل استفاده از فناوری نمایشگرهای قابل چرخش و انعطاف پذیر نیز می شود. به عنوان مثال، در می 2023، سامسونگ یک پنل OLED 12.4 اینچی انقلابی رول شونده را به نمایش گذاشت که پتانسیل فناوری OLED را در زمینه نمایشگر آینده به نمایش گذاشت.